Menu

Luchtige columns over het werkleven

Teambuilding (Voor Jobat)

Ze waren reeds ettelijke keren gaan bowlen met elkaar, gaan go-carten, wokken, paintballen en drie survivalweekends hadden zij achter de rug tijdens dewelke steeds dezelfde collega’s betrapt waren op telkens andere intimiteiten met elkaar. En dus waren de personeelsleden van TS Heftrucks op zoek naar een nieuwe activiteit ter bevordering van de groepscohesie. Iets sprankelends zochten zij dat het dreamteam dat zij in wezen waren, weer in al zijn glorie naar voren zou doen treden.

Tijdens de middagpauze keken zij in de refter naar het journaal en toen er op televisie beelden getoond werden van glühwein drinkende stakers, zij aan zij gezeten op de parking van hun bedrijf, riep Irène Daveel: ‘Dat is het! Een staking!’

De collega’s van TS leefden oprecht mee met al die mensen die zij op tv zagen protesteren tegen nakende ontslagen, maar tegelijk viel hen ook de ontzettend warme sfeer op die tussen al die stakers hing.

Nog voor het lunchuur ten einde was, hadden zij hun nieuwe teambuildingsactiviteit al volledig georganiseerd, als ging het om de takenverdeling van een Vlaamse kermis.

Irène zou voor drie jumbothermossen zorgen, gevuld met warme wijn, koffie en chocolademelk. Bruno kon makkelijk aan klapstoeltjes geraken zodat niemand zou moeten plaatsnemen op het koude grind van de bedrijfsparking, Ming-Ywat Lan zou al zijn Sister Sledge-cd’s meebrengen, zijn draagbare barbecue én kilo’s braadworsten. Lili zou warme plaids voorzien en Ludo, die als allerlaatste zijn hand had opgestoken, had de moeilijkste opdracht: een legitieme reden verzinnen voor hun staking.

Na lang tobben dacht Ludo aan het GPS-trackingsysteem waar sinds enkele weken alle bedrijfsvoertuigen mee waren uitgerust en waardoor iedereen op de werkvloer permanent kon zien waar iemand uithing. Gebrek aan privacy, luidde de verzonnen stakingsreden aldus, een ongenoegen dat blijkbaar zo écht leefde in het hele TS Heftrucks-universum dat niet alleen Ludo’s directe collega’s plaatsnamen op Bruno’s klapstoeltjes op de afgesproken stakingsdag, maar ook leden van drie andere TS-filialen die massaal kwamen toegestroomd, uit sympathie.

In een mum van tijd leek de parking meer op een festivalweide dan op een stakerspiket. Irène moest om de haverklap nieuwe glühwein gaan bijmaken, Ming-Ywat Lan stond druipnat van het zweet achter zijn grillstand, Bruno reed af en aan naar de superette voor bakken bier en facturiste Lili rilde omdat er geen enkele plaid meer over was, ze allemaal rond de schouders van dat ander, onbekend TS-volk hingen.

Toen er ook nog eens personeelsleden van filiaal 4 kwamen aangereden, goot Irène woest haar thermossen leeg tussen de inmiddels ladderzatte stakers, Ming-Ywat Lan liet zijn braadworsten met opzet verkolen op de grill, Lili duwde een robuuste vakbondsman van zijn klapstoeltje, Bruno riep ‘Profiteurs!’ en Ludo ging het gebouw binnen, waarna zijn collega’s hem volgden en eenmaal binnen hun gewone dagtaak aanvatten, naar elkaar glimlachend en Sister Sledge-nummers hummend.

Trouw (Jobat)

Na vijfentwintig jaar trouwe dienst zou ook Sylvain Puyssen met de grote baas gaan eten in restaurant De Ven. Hij zou er een vergulde pen in ontvangst nemen, tenminste als hij het hoofdgerecht zou halen. Sylvain had dozijnen klanten binnengehaald voor het bedrijf, hij had een paar keer het hoogste jaarrendement gehaald, maar het halen van het hoofdgerecht in De Ven, leek hem niet evident. Een stresserende aangelegenheid was dat etentje voor hem, daar hij slechts zo’n halfuur social talking aan één stuk verdroeg zonder zich vreselijk beklemd te voelen. Sylvain tobde dan ook over de festiviteit en zijn begripvolle echtgenote stelde voor om al eens op voorhand te gaan eten in De Ven, kwestie van het hele opzet te kunnen visualiseren en zo de stress die het veroorzaakte, uit te schakelen.
Zij waren daar op een vrijdag marbré van bosduif gaan eten, maar de verhoopte rust was niet opgetreden. Integendeel, Sylvain tobde nu in kraakheldere beelden over de feestlunch en dus zat er niks anders op dan de therapie te herhalen. Die zaterdag keerden zij reeds terug naar hun mahoniehouten tafeltje en spendeerden er, de vorige sessie meegeteld, een bedrag ter grootte van een schijf van hun hypotheeklening. Zijn vrouw had gezegd dat zij zo’n driehonderdzestigste van hun huis hadden opgegeten in De Ven, ongeveer een halve vierkante meter van hun hal of slaapkamer. En toen was het dus zover en zaten zij daar tegenover Sylvains baas. Er werd gepocht over een pas afgestudeerde dochter en een zweefvliegende zoon en alles verliep vlekkeloos. Sylvain haalde het hoofdgerecht en nam daarna de vergulde pen in ontvangst. Eenmaal hij het geschenk op zijn schoot had gelegd, viel zijn blik op de grijze das die zijn baas –zo herinnerde Sylvain zich plots– ook had gedragen tijdens een hoogst vernederend evaluatiegesprek jaren geleden. Alle kwetsuren van de voorbije kwarteeuw schoten Sylvain plots te binnen en onbewust begon hij de pen onder tafel uit elkaar te prutsen. Pas toen Meneer Wuyts hem vroeg om de pen even terug te geven om de gravering van het firmalogo te tonen aan zijn vrouw, merkte Sylvain dat alle onderdelen los op zijn schoot lagen, van de penpunt tot het sierringetje dat net nog bovenaan de vullinghouder zat. Zijn baas herhaalde zijn verzoek en voor Sylvain het besefte, had hij dat sierringetje op tafel gegooid. Het stuiterde even op de rand van Mevrouw Wuyts’ bord en zonk toen weg in de truffelremoulade. Als verdoofd hoorde Sylvain zichzelf zeggen: ‘Eén enkele keer was ik afwezig en u verweet het me!’ Vervolgens gooide hij het dopje op tafel, daarbij iets brullend over een andere oude kwetsuur. Zo ging hij verder tot ook de inktvulling en de houder tussen de glazen waren beland en iedereen, ook zijn eigen vrouw, verbouwereerd de tafel had verlaten. Toen viste Sylvain de penonderdelen opnieuw bij elkaar. Hij zou ze weer in elkaar vijzen, die pen, ze in één stuk bewaren, even maar, precies de tijd die nodig was voor het schrijven van een nieuwe sollicitatiebrief.

Vergaderen (Jobat)

Toen Robby Derckx berekend had dat hij de afgelopen maand meer tijd had doorgebracht in vergaderingen dan in de supermarkt en wassalon De pronte panda samen, schreef hij bij de agendapunten van de volgende vergaderronde: wedstrijd. Robby Derckx kreeg niet alleen zweethanden tijdens vergaderingen, maar ook hoofdpijn, flatulentie, acute aften én de neiging om vreselijk melige sms’en te sturen naar zijn ex, met alle mogelijke gevolgen natuurlijk. Als er dan echt zo vaak na de uren moest gepalaverd worden op het werk, dan was dit alleen aanvaardbaar, meende Robby, als er een mogelijkheid tot ontsnappen aan al die bijkomende stress werd geboden, een escape zeg maar. En dus leek een wedstrijd, of eerder een trekking, Robby ideaal. Een ton vol namen en een onschuldige hand, meer zou er niet nodig zijn om de winnaar te trekken, de gelukzak die gedurende een jaar zou worden vrijgesteld van alle vergaderingen.

Nauwelijks had Robby zijn ‘escape’ voorgesteld op de vergadering, of daar schreven zijn collega’s al hun namen op papiertjes. Een lege waterbidon werd omgetoverd tot ton en poetsvrouw Marissa bood spontaan haar onschuldige Marseillezeephand aan voor de trekking. Ludo Staes – de chançard, de mazzelpik – won de hoofdprijs, met name één jaar vrijheid vanaf klokslag 17 u. De troostprijs – twaalf maanden vrijgesteld zijn van het schrijven van het verslag – ging naar Irène Daveel die begon te juichen als had zij de preselectie van een Missverkiezing gewonnen. Terwijl de volgende vergadering plaatsvond, genoot Ludo Staes thuis op de bank van een film. De wetenschap dat al zijn collega’s nog voor minstens een uur verveeld rond een tafel zaten, leek de beelden meer pixels te geven, meer glans, als keek hij in High Definition. De week daarop kon hij zich echter al niet meer geheel concentreren op de dvd die opstond tijdens zijn gewonnen vrije tijd. Hij vroeg zich aldoor af hoe het er in het vergaderlokaal aan toe ging nu hij afwezig was, of er zo nu en dan misschien wat gezegd werd over hem en zo ja, wat dan precies? Week na week nam zijn onrust toe en eenmaal de zevende vergadering zonder hem aan de gang was, ijsbeerde Ludo totaal paranoïde door zijn woonkamer, ervan overtuigd dat er eigenlijk bijna alleen over hem gesproken werd in het vergaderlokaal en dat alle verslagen die hij las van a tot z verzonnen waren, omdat men natuurlijk moeilijk het geroddel over hem kon noteren. Tijdens de achtste vergadering, hield hij het niet langer uit, haastte hij zich terug naar zijn werk en stormde helemaal bezweet en buiten adem het vergaderlokaal binnen. ‘Ludo, jij hier?’ snauwde iedereen van pure vermoeidheid. ‘Het is niet eerlijk ten opzichte van jullie. Ik vergader opnieuw mee vanaf nu,’ stamelde hij. ‘Geen sprake van! Je bent vrijgesteld voor een heel jaar en dat is je van harte gegund!’ loog Robby Derckx. Pas toen Ludo had voorgesteld keer op keer het verslag te schrijven, stond iedereen zijn aanwezigheid opnieuw toe. En alle personeelsleden vergaderden nog lang en nukkig.

Ruth Lasters

Wil jij meer weten over Ruth Lasters of heb je een vraag aan haar of wil je gewoon informatie opvragen? Neem dan contact met haar op via info@ruthlasters.be of ga door naar contact.

Ga naar contact